Klinisch

Indien u ten gevolge van een ongeval letselschade heeft opgelopen, zult u wellicht behandeld moeten worden. Een van de mogelijke behandelwijzen is de klinische behandelwijze. Het woord klinisch staat voor een behandeling die in verband staat met een kliniek.[1] Iedere geneeskundige instelling, een instelling waar patiënten worden behandeld, wordt aangemerkt als een kliniek.[2]

Er zijn verschillende soorten klinische behandelingen. Zo kunt u ten gevolge van letsel klinisch revalideren. Daarnaast bestaat de mogelijkheid om klinisch behandeld te worden voor persoonlijkheidsstoornissen, verslavingen en andere problematiek.

Poliklinisch of klinisch?

Met betrekking tot de behandelwijze kan een onderscheid worden gemaakt tussen poliklinisch en klinisch:

Indien de behandeling poliklinisch is, begeeft de patiënt zich voor elke behandeling naar de polikliniek. De polikliniek is de afdeling van het ziekenhuis waar men niet verblijft. Na afloop van iedere behandeling gaat de patiënt weer naar huis. Behandelingen op de polikliniek zijn vaak minder ingrijpend. Naast behandelingen kan de patiënt op de polikliniek terecht voor een consultatie bij de behandelaar.[3]
Bij een klinische behandeling verblijft de patiënt wel in de instelling. Deze behandelingen zijn vaak ingrijpender van aard. Bij een klinische revalidatie wordt beoogd de patiënt zo goed mogelijk te begeleiden om zo te bewerkstelligen dat de patiënt weer zelfstandig in de eigen leefomgeving kan functioneren.[4] Zo kan het voorkomen dat de patiënt ten gevolge van ernstig letsel of een ziekte een ledemaat is kwijtgeraakt. Gedurende de opname kan dan worden aangeleerd hoe de patiënt moet omgaan met een prothese of een ander medisch hulpmiddel bij het uitvoeren van alledaagse handelingen.

Met inachtneming van de wensen en behoeften van de patiënt zal de behandelaar een afweging maken tussen een poliklinische of klinische behandeling. Hierbij zal de behandelaar tevens een behandelplan opstellen. In het behandelplan is onder andere de behandelwijze opgenomen. Bij de revalidatie bestaan beide behandelwijzen uit de volgende drie fasen:

Het vaststellen van het probleem in de vorm van een assessment of observatie.
De behandeling.
Controle/monitoring.

Bij de klinische behandeling is de derde fase tevens de ontslagfase. Hierbij wordt de patiënt ontslagen uit de instelling.[5]

De invloed van de klinische behandeling op het dagelijks leven

Indien u ten gevolge van een ongeval ernstig letsel oploopt en klinische behandeling moet ondergaan, heeft dat een grote impact op de persoonlijke levenssfeer. Zo verblijft u gedurende de behandeling niet in uw eigen omgeving, maar in de medische instelling. Daarnaast kunt u gedurende de klinische opname naar alle waarschijnlijkheid geen werkzaamheden uitoefenen. Het dagelijks leven wordt dus behoorlijk ontwricht. Afhankelijk van hetgeen uw revalidatiearts oordeelt, kunt u gedurende de klinische opname weekendverlof krijgen. Het weekendverlof is bedoeld om hetgeen u in de kliniek heeft geleerd, toe te passen in de eigen omgeving. Het doel van klinische revalidatie is immers dat u na afloop van het traject zo goed als mogelijk in uw eigen leefomgeving kunt functioneren.[6]

Gezien het feit dat de klinische behandeling een grote impact heeft op het dagelijks leven, is het cruciaal om de intensieve behandeling mee te nemen in het berekenen van de schade die u ten gevolge van het ongeval heeft geleden. Hier wordt niet alleen de lichamelijke schade meegenomen, maar ook de medische kosten, de gederfde inkomsten en de kosten voor huishoudelijke hulp. Aangezien deze berekening gecompliceerd is, is het aan te raden om een kundig letselschadejurist in te schakelen die uw belangen kan behartigen.

Als u ernstig letsel heeft opgelopen, is het mogelijk dat u klinisch moet revalideren.