In het letselschadeproces kunnen verschillende termen voorbij komen die voor menig mens onbekend zijn. Een van deze termen is functieverlies. Er is sprake van functieverlies indien er een blijvende functiestoornis is. Deze functiestoornis moet het gevolg zijn van een aangeboren afwijking, ziekte of ongeval. Om de mate van functieverlies aan te duiden wordt gebruikgemaakt van een percentage. Hiermee wordt uitgedrukt hoeveel procent verlies er optreedt in een bepaald deel van het lichaam of het gehele lichaam.[1]
Hoe wordt functieverlies berekend?
Functieverlies wordt berekend door een onafhankelijke arts. Denk hierbij aan een neuroloog. Deze arts verricht het onderzoek onafhankelijk van de verzekeraar of andere partij. De arts doorloopt de volgende stappen bij het vaststellen van het functieverlies:
- Anamnese en onderzoek;
- Informatie vergaren;
- Het bestuderen van eerder verricht beeldvormend onderzoek;
- Aanvullend onderzoek;
- Het vaststellen van de functiestoornissen;
- Het berekenen van het percentage functieverlies.
Alvorens de arts tot het uiteindelijke percentage functieverlies kan komen, doet hij dus veel onderzoek. Zo bestudeert hij bij het beeldvormend onderzoek de eerder gemaakte foto’s en doet hij zelf altijd aanvullend onderzoek. Bij het berekenen van het percentage maakt de arts gebruik van richtlijnen. Zo maakt de neuroloog gebruik van de Nederlandse richtlijnen voor de bepaling van functieverlies bij neurologische aandoeningen. In deze richtlijnen zijn vormen van functieverlies gekoppeld aan een percentage. Desondanks moet de arts altijd naar de specifieke omstandigheden kijken voor hij tot een oordeel komt.[2]
De rol van functieverlies in het letselschadeproces
Indien u ten gevolge van een ongeval letselschade oploopt, is het belangrijk om een goed beeld te hebben van de ernst van de schade. Het percentage aan functieverlies zorgt voor duidelijkheid in het geval van blijvende functiestoornissen. De arts die tot het percentage functieverlies is gekomen, maakt hier verslag van in een zogeheten expertiserapport. Naast de informatie uit het onderzoek worden ook de vragen van de jurist of de verzekeraar in dit rapport beantwoord. De vragen kunnen gaan over de mate van arbeids(on)geschiktheid, de behandelmogelijkheden en de medische eindtoestand. Zo kan de arts met behulp van zijn expertise aangeven of het ongeval de oorzaak is van het functieverlies. In bepaalde gevallen is dit overduidelijk. Echter, kan het voorkomen dat dit niet zo duidelijk is en moet de arts hierover een oordeel vellen. Denk bijvoorbeeld aan klachten die voortkomen uit een whiplash.
Daarnaast geeft de arts aan of de klachten en beperkingen die de patiënt ervaart, overeenkomen met het door het ongeval ontstane letsel. De arts maakt hierbij dus een onderscheid tussen ongeval gerelateerde klachten en klachten die niet aan het ongeval gerelateerd zijn. Ook dit is cruciaal in het letselschadeproces.[3]
De rol van de letselschadejurist
Voor een goede afwikkeling van uw letselschadezaak is het belangrijk dat de behandelend arts de juiste vragen voorgeschoteld krijgt. Voor de berekening van uw schadevergoeding is het belangrijk dat alle gevolgen van het ongeval zo goed als maar kan op tafel liggen. Zo moet worden beoordeeld of en zo ja, wanneer u weer aan het werk kunt gaan, wanneer u genezen bent van uw letsel en in hoeverre het letsel u beperkt. Het percentage aan functieverlies is hierbij cruciaal. Dit percentage kan de hoogte van uw schadevergoeding behoorlijk beïnvloeden. Aangezien het lezen van rapportages van artsen geen makkelijke taak is, is het belangrijk om een kundig letselschadejurist in te schakelen die hier ervaring mee heeft. Op deze manier bent u ervan verzekerd dat de juiste vragen worden gesteld en dat u een schadevergoeding ontvangt die recht doet aan uw situatie.
Bronnen:
[1] Richtlijnen functieverlies – vijfde editie, paragraaf 2.1.
[2] Richtlijnen functieverlies – vijfde editie, paragraaf 2.2.
[3] Richtlijnen functieverlies – vijfde editie, paragraaf 1.1.2, 1.6 en 2.3.
