De beperkingsvraag is de vraag die in het letselschadeproces wordt gesteld om te bepalen of en zo ja, in hoeverre het slachtoffer van het ongeval beperkingen ervaart in zijn of haar dagelijks leven.
Na een ongeval kunt u door het ontstane letsel klachten ervaren. Voor het letselschadeproces is het belangrijk om een onderscheid te maken tussen een klacht en een daadwerkelijke beperking. De beperking ontstaat door klachten, echter vormt niet iedere klacht een beperking. Een klacht hoeft immers niet direct te betekenen dat het slachtoffer beperkingen ervaart in zijn dagelijkse doen en laten.
Wat is een beperking?
Onder beperking wordt verstaan de stoornis of de lichamelijke, geestelijke of zintuigelijke conditie die het functioneren zoals in de maatschappij gebruikelijk is beperkt. Een beperking bemoeilijkt het dagelijks functioneren waardoor hetgeen onder ‘normaal levenspatroon’ valt niet meer of beperkt kan worden uitgevoerd. Wegens de verstoring van het normale levenspatroon kan een beperking nadelige gevolgen voor de sociale status van degene die de beperking ervaart met zich mee brengen.[1] Zo kan het voorkomen dat men moeilijker of zelfs niet aan sociale activiteiten kan deelnemen.
Of een klacht een beperking vormt, hangt af van de ernst van de klacht en van de specifieke context waarin het slachtoffer zich bevindt. Aangaande de omstandigheden van het slachtoffer moet worden onderzocht of het slachtoffer beperkt is in de uitvoering van (dagelijkse) taken. Hierbij kan men denken aan huishoudelijke taken, taken op de werkvloer en persoonlijke verzorging. Indien blijkt dat het slachtoffer in de uitvoering van deze taken beperkt is door de klacht, kan worden vastgesteld dat er sprake is van een beperking.[2]
De beantwoording van de beperkingsvraag
In bepaalde gevallen is het al snel duidelijk dat wegens de aard en de ernst van de klachten en de specifieke omstandigheden van het slachtoffer sprake is van een beperking. Echter, kan het voorkomen dat dit verband minder zichtbaar is. Denk bijvoorbeeld aan een whiplash. Bij een whiplash zijn de klachten vaak medisch lastiger of zelfs niet aan te tonen. In zulke gevallen is het moeilijker om de klachten te verbinden aan een beperking. Daarom kan het voorkomen dat ter beantwoording van de beperkingsvraag (extra) medisch onderzoek moet worden gedaan. Bij een whiplash kan dit bijvoorbeeld een neuroloog of een verzekeringsarts zijn.[3]
De beperkingsvraag in het letselschadeproces
De beperkingsvraag speelt in het letselschadeproces een grote rol. Indien aansprakelijkheid is erkend, wordt berekend in hoeverre u materiële en immateriële schade heeft geleden of nog lijdt. Hierbij wordt tevens gekeken naar in hoeverre het letsel invloed heeft op uw dagelijks leven. Zo kan het voorkomen dat u door het letsel zodanige ernstige klachten ervaart waardoor u beperkt wordt in uw dagelijks functioneren. Denk hierbij aan huishoudelijke taken of persoonlijke verzorging. Voor de berekening van de hoogte van de schadevergoeding is het belangrijk om een goed beeld te hebben van de klachten en beperkingen. Gezien het belang dat u als slachtoffer heeft bij een goede afhandeling van de zaak en de gecompliceerdheid van deze berekeningen, is het belangrijk om een kundige letselschadejurist in te schakelen. Deze jurist zal uw belangen behartigen en ervoor zorgen dat de schade correct wordt opgenomen in de vordering richting de wederpartij.
Bronnen:
[1] https://www.encyclo.nl/begrip/beperking.
[2] Schultz, ‘Een reactie op ‘Causaal verband in whiplashzaken: een beschouwing vanuit juridisch en medisch perspectief’ van P. Oskam & A.M. Reitsma’, TVP 2015/02.
[3] Kolder, ‘Civiele whiplashzaken. Een volgende fase’, NBJ 2015/813.
